603 300 352

Czytelnia

Turecka angora – kot Mahometa

turkish angoraSą smukłe, eleganckie i delikatne. Trudno uwierzyć, że te dostojnie poruszające się mruczki traktowane były jak dachowce. Angora jest najbardziej pierwotną rasą kotów długowłosych i pozostawała niezmieniona przez setki lat. Nie są wymagające w pielęgnacji, a efektowną, jedwabistą sierść wystarczy wyczesać raz w tygodniu (np. szczotką firmy Trixie czy Zolux). Te sympatyczne i towarzyskie koty nie są też wybredne, choć warto podawać im karmę wysokiej jakości np. firm Royal Canin, Britt, czy Farmina.

Historia rasy nie jest do końca znana, trudno też datować jej powstanie. Według legend angorę posiadał islamski prorok Mahomet. Kot uwielbiał spać na jego szatach, a żeby go nie obudzić prorok odciął sobie rękaw, by móc wstać. Rasa prawdopodobnie pochodzi z leżącej na ternach Turcji Angory (dziś Ankara), od której wzięła też nazwę. Powstała naturalnie, bez ingerencji człowieka. Do Anglii, Francji i Rosji zostały sprowadzone w XVI wieku. Wtedy też rozpoczął się proces krzyżowania angor z innymi kotami, co z czasem doprowadziło do uznania rasy za wymarłą. Jednak w 1917 roku rząd Turecki podjął działania, mające na celu odbudowanie rasy, która została objęta programem ochrony dziedzictwa przyrody Turcji. Starano zachować się pierwotny wygląd tych kotów, czyli białą sierść oraz różnokolorowe oczy. Do USA angory trafiły dopiero w latach 50, z ogrodu zoologicznego w Istambule, po czym zyskała na popularności. W 1972 roku rasa została uznana przez CFA, a w 1982 przez FIF.  

Więcej

Niezależny elegant

chinchillaSą niezależne, urocze i miękkie w dotyku. Z powodu atrakcyjnego futra, te gryzonie niemalże wyginęły. Dziś zamieszkują rezerwaty, dynamicznie rozwijają się też ich hodowle. Szynszyle świetnie nadają się dla osób zapracowanych, które mogą poświęcić zwierzęciu głównie wieczory i noce, polubią je też starsze dzieci. Decydując się jednak na zakup tego gryzonia, musimy być świadomi jego potrzeb. Wraz z szynszylą musimy zaopatrzyć się w dedykowany im pokarm, np. firm Versele-Laga, Nestor, czy Vitapol, specjalną klatkę (Pet Inn, Ferplast), pył do kąpieli, np. Pucek firmy Certech, oraz liczne drewniane zabawki i gałązki.

Na wolności Szynszyle zamieszkiwały górzyste tereny Andów, obecnie znajdujące się w obrębie państw Chile, Boliwii i Argentyny. Przez wiele wieków Indianie wykorzystywali ich skórki do wykonywania różnego rodzaju okryć wierzchnich. Z czasem futro szynszyli stało się też wyznacznikiem luksusu. Pierwsze wzmianki o szynszylach znaleźć można w wydanej w Sewilli w 1590 roku Historia Natural y Moral de las Indias. Jej autor, jezuita José de Acosta opisywał cudowną miękkość ich futerka, oraz podobieństwo do wiewiórek. Opisywał je też chilijski badacz, Juan Ignacio Molina (jezuita i naturalista), w Historii natury w Chile. Do rodziny szynszylowatych zalicza się szeroka grupa zwierząt, w tym szynszylę dużą należącą do rodzaju legidium, oraz szynszylę małą i górską, należące do rodzaju chinchilla. Gryzonie te zostały dość mocno przetrzebione w celu pozyskiwania z nich futra. Zanim trafiły do domów były hodowane fermowo na skórki. Dziś żyją na terenie Rezerwatu Narodowego Las Chinchillas w Chile, oraz w 42 koloniach rozsianych w jego okolicy. 

Więcej

Macho w wersji mini

chihuahuaOgromny temperament i zadziorność ukryte w mały ciałku – tak w skrócie opisać można najmniejszego psa na świecie. Źle ułożone chihuahua mogą stać się utrapieniem dla domowników, potrafią gryźć, są zaborcze i pragną rządzić. Choć z pozoru są niewielkie, to w ich żyłach płynie prawdziwie meksykańska, gorąca krew. Dzięki dobremu szkoleniu mogą jednak stać się świetnym kompanem dla starszych dzieci, oraz domową przytulanką. Nie mają specjalnych wymagań, a na rynku znaleźć można karmę przygotowaną specjalnie dla nich (Royal Canin Dog Chihuahua). Jeżeli zdecydujemy się na wersje długowłosą tej rasy, powinniśmy zaopatrzyć się w odżywki ułatwiające rozczesywania i zapobiegające kołtunieniu i filcowaniu się sierści, np. firmy Champion czy Trixie.

Przodkami chihuahua są psy, które pojawiły się w okolicach dzisiejszego miasta Meksyk wraz z ludem Tolteków około IX wieku. Nazywano je wtedy „techichi”. Zachowały się wizerunki przedstawiające te niewielkie pieski, które znaleźć można w ruinach budowli tego ludu. Były nieduże i mocne, jednak wcale nie szczekały, w przeciwieństwie do dzisiejszych chihuahua. Lud Tolteków upadł po 300 latach, a na ich miejsce przybyli Aztekowie, których cywilizację zniszczyły najazdy konkwistadorów. Choć ten indiański lud nie interesowali się zbytnio „techichi”, to ich szczątki znajduję się dziś w grobach bogaczy, co sugeruje, że były one trzymane w zamożnych domach. Może to wiązać się z legendą, według której maleńkie pieski miały prowadzić duszę Indianina do raju przez dziewięć rwących rzek, chroniąc go przy tym przed niebezpieczeństwem. Choć chihuahua były dość powszechne w Meksyku, to nie wzbudziły zainteresowania w sąsiednich Stanach Zjednoczonych aż do lat 20 ubiegłego wieku. Do Europy trafiały już pod koniec XIX wieku, ale raczej w formie ciekawostki niż hodowli, a rasa zaczęła się rozwijać dopiero po II wojnie światowej.  

Więcej

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce. Zamknij