Dalmatyńczyki to psy o bardzo atrakcyjnym i oryginalnym „typie urody”.
Ciekawy, elegancki przykuwający wzrok wygląd psiaki te zawdzięczają
niewątpliwie charakterystycznym czarnym lub brązowym łatom (na białym futrze).
Pełne energii i niezwykle przywiązane do opiekunów.
Stanowią idealnych towarzysze dla osób aktywnych i konsekwentnych
(ale nie despotycznych).
Rasa ta zyskała ogromną popularność dzięki dobrze znanemu szerokiej publiczności filmowi
Walta Disneya „101 dalmatyńczyków”.


Z jednej strony w tym, że dalmatyńczyki stały się znane, rozpoznawane, lubiane i uznane przez ogół za urocze nie ma oczywiście nic złego.

Jednakże z drugiej strony faktem jest, iż niestety w wyniku tej swoistej „mody” wiele osób
(pod wpływem impulsu) podjęło nieprzemyślaną i nieodpowiedzialną decyzję o zakupie szczeniaka,
zaś w momencie, gdy okazywało się, iż żywy przedstawiciel rasy odbiega nieco od swojego filmowego wizerunku,
duża liczba rozczarowanych właścicieli po prostu pozbywała się „niewygodnego” pupila tłumacząc swoją decyzję „niezgodnością charakterów”.


W wyniku tego ślepego podążania za modą, chwilowego zauroczenia lub/i zwykłej niewiedzy sporej rzeszy ludzi wiele dalmatyńczyków zamiast do kochających rodzin trafiło do schronisk dla zwierząt.




1. Wygląd zewnętrzny, szata i umaszczenie oraz informacje ogólne


Dalmatyńczyk
(grupa VI FCI, sekcja 3, nr wzorca 153) to rasa, która pochodzi z Chorwacji. Wysokość zwierzęcia w kłębie wynosi 50 – 61 cm, zaś waga wynosi od 24 do 32 kg, natomiast średnia długość życia osobników tej rasy to 14-17 lat.


Charakterystyczne cechy wyglądu zewnętrznego:

- głowa dosyć długa, kufa natomiast mocna i długa.


- oczy okrągłe, średniej wielkości. Kolor ciemnobrązowy z czarnymi obwódkami (u osobników z czarnymi cętkami) albo od jasnobrązowego do bursztynowego z obwódkami wątrobiano-brązowymi (w przypadku osobników z brązowymi (wątrobianymi) cętkami). Spojrzenie inteligentne i pogodne.


- uszy umiarkowanej wielkości, wysoko osadzone, u nasady dość szerokie (zwężające się stopniowo do zaokrąglonego końca).


- nos zawsze czarny (u osobników z czarnymi cętkami), zaś w przypadku osobników z brązowymi (wątrobianymi) cętkami zawsze brązowy.


- ogon powinien być mocny, osadzony ani zbyt nisko ani zbyt wysoko zwężający się ku końcowi
(równomiernie, bez zgrubień).


- tułów wyraźnie zaznaczony kłąb, mocny grzbiet, bardzo lekko opadający zad, klatka piersiowa głęboka,
ale nie bardzo szeroka, dość długa szyja (bez podgardla).


- kończyny przednie:  idealnie proste, mocny kościec, okrągłe w przekroju (aż do łap).

  
- kończyny tylne: zaokrąglone i umięśnione.


- szata (okrywa włosowa): włos krótki, gładki twardy, liniejący, gęsty, zbity, zwarty i lśniący.


- ubarwienie (umaszczenie): odmiana czarno cętkowana (z czarnymi łatami, cętkami, plamami) oraz
odmiana wątrobianobrązowa (z brązowymi łatami, cętkami, plamami).   
Szczenięta rodzą się białe, a po kilku tygodniach na ich futrze pojawiają się na stałe czarne albo brązowe (czekoladowe) łatki o średnicy 2 -3 cm. Większe na tułowiu, a mniejsze na głowie, kończynach i ogonie.


2. Historia rasy – rys historyczny

Pochodzenie rasy jest kwestią mało znaną. Przyjmuje się, iż dalmatyńczyk pochodzi z Chorwacji
(dokładniej z Dalmacji). W przeszłości wykorzystywane były jako psy gończe, psy obronne.
Zostały sprowadzone do Wielkiej Brytanii w XVIII wieku.
W XIX wieku rasa cieszyła się ogromną popularnością pośród europejskiej arystokracji.
Współcześnie najczęściej są psami do towarzystwa. Sprawdzają się jako psy rodzinne.

 


3. Charakter i usposobienie

Dalmatyńczyki to psy bardzo aktywne i energiczne.
Mają niezwykle żywiołowy temperament.
Jednakże mimo to potrafią być także bardzo czujne.
Mocno przywiązują się do opiekuna.
Są lojalne i oddane. Lubią towarzystwo.
Nierzadko bywają przymilne oraz spragnione pieszczot. Czasami zachowują się nerwowo, ale przy odpowiednim traktowaniu i wychowaniu są zrównoważone oraz odważne. Dalmatyńczyki zwykle są nieufne w stosunku do nieznajomych.

Niewątpliwie pies tej rasy to dobry kompan dla starszych dzieci (podobno niekonieczne dla tych zupełnie małych).
Psy te ze względu na znakomicie rozwinięty zmysł powonienia często
miewają problemy z koncentracją uwagi podczas szkolenia.

4. Pielęgnacja

Dalmatyńczyki nie potrzebują żadnych specjalnych, wyrafinowanych zabiegów
pielęgnacyjno – kosmetycznych.


Nie bez znaczenia pozostaje mimo wszystko przyzwyczajenie pupila od małego do tych czynności, które powinny być wykonywane regularnie, a przede wszystkim do czesania.

 

 

 

 

 

Psy tej rasy mają łatwą w pielęgnacji okrywę włosową (która w okresie intensywnego linienia wymaga nieco więcej uwagi). Regularne szczotkowanie powinno wystarczyć, zwłaszcza w połączeniu z zapewnieniem odpowiednio zbilansowanej diety. Bowiem zapewni to doskonałą kondycję psu oraz jego sierści.


EMUSKLEP.PL oferuje szeroki wybór akcesoriów przeznaczonych do pielęgnacji sierści, czyli różnego rodzaju szczotek, grzebieni, rękawic renomowanych marek takich jak np. TRIXIE.


Oprócz tego trzeba oczywiście uwzględnić potrzeby żywieniowe psa, jak również takie kwestie
(zabiegi pielęgnacyjne) jak: przycinanie pazurów (za pomocą odpowiednich obcinaczy), higienę jamy ustnej (czyli np. stosowanie różnego rodzaju płynów, preparatów, gryzaków dentystycznych itp. lub szczotkowanie przy pomocy szczotki i past przeznaczonych dla psów), w razie potrzeby kąpiel (rzecz jasna przy użyciu specjalnego szamponu dla psów).


W zakresie suchych pokarmów oraz produktów do pielęgnacji dla psów gorąco polecam ofertę EMUSKLEP.PL.
Uważam, że z całą pewnością warto zajrzeć na stronie naszego sklepu do działów kosmetyki i akcesoria do pielęgnacji oraz karmy suche                                                                                                                                                                         (oczywiście w kategorii psy), ponieważ mają tam Państwo możliwość zaopatrzenia się w wiele bardzo dobrej jakości produktów, niezbędnych do zapewnienia czworonogowi prawidłowej i kompleksowej pielęgnacji, a także właściwej diety.


Niezwykle istotnym elementem troski o psiaka jest jego żywienie.
Dalmatyńczyki to psy bardzo energiczne, a także stosunkowo podatne na choroby , więc odpowiednia dieta jest naprawdę ważna.


Optymalnym sposobem żywienia psa tej rasy jest podawanie mu wysokiej jakości, kompletnej, odpowiednio zbilansowanej suchej karmy (np. MASTERY, APPLAWS).


Innym bardzo dobrym rozwiązaniem jest również podawanie psu suchego pokarmu opracowanego specjalnie pod kątem zaspokojenia specyficznych potrzeb żywieniowych psów ras dużych.


Bardzo szeroki wybór kompletnie zbilansowanego suchego pożywienia w atrakcyjnych cenach znajdą Państwo w EMUSKLEP.PL.

Oczy dalmatyńczyków mogą wymagać usuwania wydzieliny, jeżeli zalega ona w kącikach.
W przypadku wystąpienia łzawienia należy przemyć oczy specjalnym płynem
(np. OPTEX firmy EUROWET bądź innym preparatem takich marek jak BEAPHAR
lub TRIXIE).


Higiena uszu jest w przypadku psów tej rasy szczególnie ważna, wręcz niezwykle istotna.

Do czyszczenia uszu można stosować np. (dostępne w EMUSKLEP) preparaty:
BEAPHAR EAR CLEANER, EUROWET OTISEPTOL.


Niewątpliwie warto zaopatrzyć pupila w atrakcyjne zabawki oraz gryzaki
(które mogą okazać się wielce pomocne w rozładowywaniu  nadmiaru energii).
Aby dokonać odpowiedniego wyboru, warto zapoznać się z naszym asortymentem.


Szkolenie dalmatyńczyka powinno mieć przejrzyste reguły.
Musi być ono prowadzone konsekwentnie. Bez przesadnej surowości lub pobłażliwości.


5. Zdrowie

Dalmatyńczyki są stosunkowo mało odporne. Nierzadko borykają się z różnymi schorzeniami.
Ponadto przedstawiciele tej rasy często wykazują dużą podatność na stres.
Najczęstszymi problemami zdrowotnymi są: infekcje uszu, kłopoty z układem moczowym, niedoczynność tarczycy (leczenie tej dolegliwości polega na codziennym podawaniu zwierzęciu hormonów tarczycy).
Niestety u dalmatyńczyków bardzo często występują poważne zaburzenia słuchu (nie wyłączając zupełnej głuchoty).




Opracowała: mgr Emilia Sachogłuchowicz.
Opracowano na podstawie:
Kurek M. „Encyklopedia hodowcy PSY” Skarbnica Wiedzy Warszawa 2005.
Alderton D. „Psy i koty” część 2 Wydawnictwo AGORA S.A. Warszawa 2008. Dodatek do Gazety Wyborczej.
Źródło materiałów filmowych: http://www.youtube.com/