Psy tej rasy swoje istnienie zawdzięczają ludom zamieszkującym obszary Kanady, USA i Rosji, a dokładniej lodowy świat rozciągający się od Cieśniny Beringa aż po fiordy Wschodniej Grenlandii. Ludy te to Innuici. Około 35 tysięcy lat temu, ludzie migrujący z Centralnej Azji przekroczyli Cieśninę Beringa – towarzyszyły im w tej wędrówce psy w typie szakala. Krzyżowano je później z arktycznymi wilkami, a krzyżówki te dały początek charakterystycznym, arktycznym rasom w typiemalamute malamuta. Ich głównymi cechami było szorstkie, kudłate futro, szpiczasty pyski i zakręcony ogon. Gdy ludy północy zaczęły zasiedlać określone obszary, rozpoczynał hodowlę psów o cechach, które były im potrzebne, dzięki czemu zaczęły pojawiać się pewne wzorce. Malehmiuci wyselekcjonowali psy silne, wytrzymałe, które pracowały nawet przy oszczędnym żywieniu. Wykorzystywali je do polowań, oraz do przemieszczenia dobytku. Psy te nie musiały być specjalnie szybkie – przemieszczały się wraz ze swoim właścicielem. Musiały jednak być wyjątkowo wytrzymałe. Malehmiuci osiedlili się w północno-zachodniej części Alaski, a ich psy otrzymały nazwę Alaskan Malamute. Były one wyjątkowo łagodne wobec ludzi, jednak często rywalizowały z innymi psami, walcząc o pożywienie oraz przywództwo w stadzie. Psy tej rasy w trudnych czasach stanowiły też źródło pożywienia dla Innuitów. Malehmiuci zjadali też osobniki, które były agresywne wobec ludzi, stąd dziś niezwykła łagodność rasy w stosunku do człowieka.

 

Alaskan malamuty to największe i najsilniejsze psy zaprzęgowe. Są potężne, silnie zbudowane o zwartej, choć nie krótkiej sylwetce. Psy osiągają wysokość w kłębie około 63 cm, a suczki około 58 cm. Są to psy dobrze umięśnione, z środkiem brittciężkości przesuniętym do tyłu, co pozwala mu zwiększyć siłę napędową tylnych łap. Czaszka powinna być umiarkowanie szeroka, a pomiędzy oczami powinna znajdować się nieznaczna bruzda. Kufa powinna być masywna i zwężająca się ku nosowi, z przylegającymi wargami. Uszy malamuta powinny być średniej wielkości, trójkątne, stojące, nieznacznie zaokrąglone na brzegach. Oczy migdałowe i ukośnie osadzone, średniej wielkości. Powinny być brązowe – niebieskie oczy są wadą dyskwalifikującą. Szata malamuta składa się z gęstego podszerstka oraz długiego, szorstkiego włosa okrywowego. Sama szata jest gęstsza i bardziej szorstka niż u syberian husky. Umaszczenie występuje w odcieniach białego i szarego, sobolowo-białego, czarno-białego, wilczasto-białego, czerwono-białego lub czysto białego.

 

Malamuty to psy niezwykle przyjacielskie wobec ludzi, gdyż od zawsze im służyły, mogą jednak bywać agresywne wobec innych psów. Ma to związek z jego potrzebą dominacji w stadzie, jednak zazwyczaj nie sprowokowany przez innego psa, który okaże mu uległość, nie powinien zaatakować. Są wyjątkowo łagodne, troskliwe i cierpliwe wobec dzieci. Ze spokojem znoszą ich pieszczoty, należy jednak dopilnować, by dziecko nie zrobiło psu krzywdy, na przykład wsadzając mu palec wmalamute oko. Dzięki tej łagodności alaskan malamuty wykorzystywane są w dogoterapii. Przez swoje przyjazne nastawienie wobec ludzi nie nadają się na psy stróżujące. Świetnie potrafią jednak wyczuć sytuacje i zachowują się niespokojnie, jeśli wyczują od obcych nieprzyjazne intencje. Przez swoją skłonność do polowań potrafią rzucić się w pogoń za sarną czy zającem. Potrafią też czynić spustoszenia w przydomowych kurnikach. Odpowiednio wychowywane z czasem uczą się ignorować np. kury. Dość łatwo i szybko się uczą, jednak nie przepadają za częstym powtarzaniem tych samych komend. Należy więc sprowadzić szkolenia do 10-15 minutowych, urozmaiconych lekcji. Wymagają dość dużo ruchu, choć potrzeba ta maleje z wiekiem. Potrzebuje nie tylko długich i intensywnych spacerów, ale zajęcia które zajmie go umysłowo. Zimą może ciągać sanki lub narciarzy, latem idealnym zajęciem będzie dowolny psi sport.

 

Surowe warunki w jakich powstawała rasa sprawiły, że malamuty cieszą się bardzo dobrym zdrowiem i przeciętnie dożywają 12-14 lat. Jak większości większych ras miewają jednak tendencję do niektórych chorób genetycznych, takich jak yarrodysplazja stawów biodrowych czy choroby oczu. Alaskan malamuty mają też dość wrażliwe żołądki i źle znoszą zmiany karmy. Najlepiej proces ten rozciągnąć na 7-10 dni, systematycznie po trochu dosypując nowej karmy do posiłków. Zaczynamy wtedy od kilku granulek i stopniowo zmieniamy proporcje. Szata malamuta wymaga intensywnej pielęgnacji, gdyż jego gęsty podszerstek ma tendencję do filcowania się. Należy ją systematycznie wyczesywać – w okresie linienia nawet 2 razy dziennie. Warto też pamiętać, że malamuty mogą zachowywać się inaczej latem, szczególnie przy dużych upałach. Zazwyczaj mniej wtedy jedzą i więcej czasu spędzają przysypiając w chłodnych miejscach. Warto wtedy dłuższe spacery przenieść na wczesny ranek (około godziny 7) i późny wieczór, a w ciągu dnia wychodzić z psem tylko na krótkie spacerki, by załatwił swoje potrzeby.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz stron www.psy24.pl oraz www.piesporadnik.pl