Nymphicus hollandicus to gatunek średniej papugi, zamieszkujący niemalże całą Australię, z wyjątkiem wilgotnych rejonów południowego i północnego wybrzeża oceanu. Preferują otwarte tereny z dostępem do wody, oraz sawanny i obszary rzadko zalesione. Nimfy są wędrownymi ptakami, prowadzą koczowniczy tryb życia poszukując grupami pożywienia. Nienimfa przepadają za liściastymi gałęziami, chętniej przesiadują na martwych drzewach. Żywią się głównie nasionami roślin zielnych, w tym traw, oraz owocami i nektarem. Potrafią długo wytrzymać bez wody, czerpiąc ją ze spożywanych nasion. Do wodopojów zaglądają rano i wieczorem, zazwyczaj stadem, które odlatuje po napiciu się. Po raz pierwszych o tych ptakach wspominał historyk towarzyszący Jamesowi Cookowi w podróży wzdłuż wschodniego wybrzeża Australii w 1770 roku. Następnie pełen opis tego gatunku sporządził John Latham, zaliczając nimfy do papug z czubek. Ptaki te w ciągu swojej historii przypisywane były też do jednej rodziny wraz z żako. Dopiero 1832 roku Johann Georg Wagler nadał im nazwę rodzajową Nymphicus.

 

Nimfy dorastają do około 32 cm długości, wliczając w to ogon. Ich skrzydła i grzbiet pokryty jest szarymi piórami. Głowa wraz z karkiem, szyją i czubkiem jest jasnożółta, na policzkach z kolei widnieją pomarańczowoczerwone plamy. Pierś i brzuch nimfy powinna być odrobinę jaśniejsza, żółtawa wręcz. Pióra ogonowe, łapy, dziób i obwódki oczu powinny z kolei być szare. U papug tych występuje dymorfizm płciowy, a odróżnienie samicy od samca nie jest bardzo trudne. W kolorystyce głowy samic występuje często wiele szarych akcentów, przez co może sprawiać wrażenie przybrudzonej. U panów jest ona jednolicie żółta, oprócz tego maja też wyraźniejsze czerwone plamy na policzkach. Samice posiadają też na sterówkach ogona animalsciemnoszare prążki, przypominające trochę ubarwienie piór indyka. W ciągu wielu lat hodowli udało się uzyskać wiele różnych odmian barwnych, takich jak lutino (bardzo jasna, jednolicie żółta), biała, ciemna, cynamonowa, srokata czy perłowa. Odmiany te nie różnią się wymaganiami, niektóre z nich mogą być jednak delikatniejsze, przez co mogą nie nadawać się do całorocznej hodowli w wolierze zewnętrznej.

 

Klatka dla nimfy nie musi być duża. Dla pojedynczego osobnika wystarczy klatka o wymiarach 60x40x60 cm, o ile nasz pupil będzie często z niej wypuszczany. Dla pary dobrze sprawdzi się klatka o wymiarach 100x50x70 cm. Większą grupę nimf można pielęgnować w wolierze zarówno pokojowej, jak i zewnętrznej. Nimfy są odporne i wytrzymałe – jeśli woliera będzie zadaszona i chroniona przed wiatrem, to możemy je pielęgnować w wolierze zewnętrznej nawet cały rok. Umeblowanie klatki powinno składać się głównie z żerdek i nieokorowanych gałęzi, a dno należy wysypać piaskiem, peletem drzewnym lub żwirkiem kukurydzianym. Nimfy dobrze znoszą też towarzystwo innych ptaków, dlatego można pielęgnować je wraz z innymi średnimi papugami w dużej wolierze.

 

W naturze nimfy zjadają głównie nasiona, jagody, owoce, kwiaty i ich nektar. W hodowli powinny otrzymywać mieszankę ziaren dla średnich papug, składającą się z prosa, słonecznika, kanaru i owsa. Powinny otrzymywać też różne warzywa i owoce, takie jak tarta marchew, winogrona czy jabłko. Oprócz tego możemy podawać im zieleninę (np. mniszek lekarski wraz z kwiatami), skiełkowane nasiona, oraz świeże gałązki, które będą odziobywać z kory i pączków. Ważne jest też podawanie papugom wapnia i dodatków witaminowych, szczególnie w okresie pierzenia, lęgów oraz podczas chłodnych pór roku. Starannie pielęgnowane nimfy dożywają w niewoli do 15, a nawet 20 lat.

 

Opracowano na podstawie wikipedii oraz artykułu Nimfa - papuga z charakterem!, "ZooBranża", nr 1, 2017 r.