Barbet to rasa psów wodnych i myśliwskich, pochodząca z Francji. Po raz pierwszy nazwa barbet została użyta w XVI wieku przez Jacquesa du Fouilloux, na określenie psów o obfitej sierści, która tworzyła na pysku brodę (z francuskiego barbe barbetoznacza brodę). Praktycznie do końca XIX wieku nazwa ta była stosowana nie do określenia konkretnej rasy, ale grupy psów. Dopiero selekcja i krzyżowanie psów typu barbet doprowadziły do wykształcenia się ras psów w typie wyżła, takich jak gryfon korthalsa, gryfon bouleta czy właśnie barbet. Pierwszy oficjalny wzorzec rasy powstał w 1886 roku, a rok wcześniej barbety pojawiły się na wystawie w Paryżu. Nie zyskały jednak dużej popularności, gdyż w tym samym czasie do Europy napłynęły doskonale użytkowe rasy angielskie. Po I wojnie światowej istniały tylko dwie hodowle barbetów: we Floriac i w Graveson. II wojna światowa wstrzymała wszelkie prace nad rasą i poważnie zagroziła jej istnieniu. Niewielka liczba psów przetrwała w okolicach Graveson i do lat 80tych trwał powolny proces jej rozwoju. W tym czasie sprowadzono też do hodowli barbetów pudle, zmieniając trochę ich wzorzec.

Francuskie psy dowodne osiągają około 58-65 cm w kłębie w przypadku psów i 53-61 cm w przypadku suk. Osiągają wagę około 17-28 kg. Pierwotny standard klasyfikował rasę jako średnią, dziś występuje ona w dwóch wzorach. Wzorzec modern, pochodzący od krzyżówek z pudlami odznacza się większymi rozmiarami oraz suchy, mocno skręconym włosem. Barbet z linii starego typu są mniejsze, lżejsze a ich sierść jest kędzierzawa, naturalnie opadająca i łatwiejsza w czesaniu. Sierść barbetów powinna tworzyć na pysku charakterystyczną brodę, a kufa powinna być krótsza od czaszki. Stop powinien być wyraźnie zaznaczony, a nos duży, czarny lub czekoladowy zależnie od umaszczenia. Oczy barbeta powinny być okrągłe, najlepiejbarbet ciemnobrązowe. Ogon powinien być lekko wzniesiony, w ruchu noszony powyżej poziomu grzbietu. Sierść barbeta powinna być długa, wełniasta i kędzierzawa. Powinna wyglądać naturalnie – modelowanie sierści jest dopuszczalne tylko jeśli ułatwia to psu pracę. Dozwolone umaszczenia to czarne, brązowe, żółte, szare i białe. Dopuszczalne są też osobniki łaciate, umaszczenie powinno być jednak różne od koloru ciała. Mieszane kolory uważane są jednak za wadę.

Psy tej rasy są szalenie przyjacielskie, towarzyskie i radosne. Niekiedy mogą być lekko flegmatyczne czy nieporadne, przez większość czasu są jednak żywiołowe. Dość szybko się uczą, należy jednak nieustannie je tresować, gdyż mogą próbować zdominować właściciela. Barbeta mają silny instynkt opiekuńczy, dzięki czemu nadają się na pupila dla rodziny nawet z małymi dziećmi. Silnie wiążą się też całym „stadem”, najchętniej podążając za domownikami. Nie mają specjalnie dużych wymagań jeśli chodzi o spacery, warto jednak zapewnić im choćby w pet innweekendy solidną dawkę ruchu w postaci sportów. Psy tej rasy uwielbiają wodę, a w trakcie spacerów chętnie tropią a nawet wykonują charakterystyczna stójkę na widok przelatujących ptaków. Są to jednak psy szczególnie łagodne, dzięki czemu znalazły zastosowanie także w kynoterapii.

Sierść barbeta wymaga regularnego czesania odraz odpowiednich narzędzi, takich jak szczotka typu pin brush do wyczesywania martwego włosa, oraz twarda szczotka pudlówka do rozczesywania kołtunów. Do pielęgnacji barbeta nigdy nie używamy trymera. Psy tej rasy są stosunkowo zdrowe, a ze względu na niewielką ilość osobników trudno też poznać ich problemy zdrowotne czy opracować odpowiednie badania genetyczne. Barbety nie są jednak przerasowione, przez co nie są tak obciążone, jak niektóre inne rasy, powstałe w wyniku licznych krzyżówek. Obecnie barbety bada się głównie pod kątem dysplazji stawów biodrowych oraz możliwych chorób oczu. Psy tej rasy są stosunkowo długowieczne i dożywają nawet do 18 lat.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz stron www.psy-pies.com oraz www.barbety.pl