Ten jeden z największych psów tropiących hodowany jest od ponad 1200 lat. Bloodhoundy, nazywane też psami św. Huberta już w średniowieczu przedstawiane były jako psy rosłe, dość szczupłe z charakterystycznymi dużymi uszami. Były niesamowicie wytrzymałe, dzięki czemu mogły przez wiele godzin towarzyszyć konnym na polowaniach. Z czasem zmodyfikowano nieznacznie ich wygląd, tworząc psy o nieco masywniejszej sylwetce. Pierwsze podobizny przedstawiające współczesny typ rasowy bloodhounda można zobaczyć na obrazach angielskiego malarza, sir Edwina H. Landseera, który tworzył w czasach wiktoriańskich. Na jednym z jego obrazów „Dignity and impudence”, bloodhound personifikuje godność. Wdingo XX wieku, gdy wzrosło zainteresowanie bloodhoundami jako psami do towarzystwa i wystawowymi, w dość krótkim czasie upodobniono je do molosów, co miało zwrócić uwagę na ich niebanalną powierzchowność. Sprawiło to jednak, że psy tej rasy stały się ociężałe i nawet niewielki wysiłek je męczył, a ich średnia życia nie przekraczała 6-8 lat. Kynolodzy dokładają jednak wszelkich starań by przywrócić dawny typ bloodhounda, a w 2001 roku znowelizowano jego standard, zwracają większą uwagę na możliwości ruchowe.

Bloodhoundy to masywne psy gończe, mają harmonijną budowę ciała i mocny kościec, nie sprawiają przy tym wrażenia ciężkich. Głowa i szyją zwraca swoją uwagę przez fałdy z miękkiej skóry, które lekko falują gdy zwierzę się porusza. Głowa jest dość duża, majestatyczna wręcz, dość głęboka ale wąska w stosunku do długości. Miękka i cienka skóra tworzy fałdy i zmarszczki na czole i policzkach. Stop dość słabo zaznaczony a nos czarny lub brązowy. Oczy powinny być ciemnobrązowe lub orzechowe, średniej wielkości i owalne. Uszy opadłe, pokryte miękką, aksamitną niemalże sierścią. Małżowiny uszne są długie, wyciągnięte nad kufą powinny sięgać co najmniej ponad wierzchołek nosa. Ogon mocny i gruby, zwężający się ku końcowi. Sierść na tułowiu powinna być przyległa, krótka i gęsta, dość twarda i odporna na pogodę. Na głowie i uszach z kolei bloodhoundbardzo krótka i niemalże aksamitna. Wyróżnia się trzy maści: dwubarwną (czarna podpalana i wątrobiana podpalana), oraz jednobarwną (czerwona). Idealna wysokość psów w kłebie wynosi około 68 centymetrów, z kolei u suk – około 62 centymetrów.

Psy św. Huberta mają bardzo wrażliwy węch, są przy tym samodzielne i bardzo zdeterminowane do tropienia i pogoni za zwierzyną. Przez to bywają trudne w ułożeniu. Nie należy stosować jednak zbyt agresywnego szkolenia, gdyż młode psy dość silnie reagują na bodźce zewnętrzne. Bloodhoundy nie przepadają za hałasem, nie są też nadmiernie odważne dlatego należy od małego dobrze je socjalizować i oswajać z życiem w mieście, inaczej lękliwe mogą stać się agresywne. Są to psy wrażliwe i nie przepadające za niedelikatnym traktowaniem. Choć są opiekuńcze w stosunku do dzieci, to choćby przez ich rozmiary nie powinno zostawiać się ich bez nadzoru samych z pociechami w pokoju. Wobec właściciela są uczuciowe i uwielbiają mu towarzyszyć. Nie nadają się na stróży gdyż zamiast oszczekiwać włamywacza chętniej z zaciekawieniem potowarzyszą mu. Są to jednak psy inteligentne i same dość szybko potrafią nauczyć się otwierać drzwi czy szuflady. Choć są to z reguły psy dość zdrowe, to szczególną troską należy otoczyć je w wieku szczenięcym. Przez pierwszy rok dość intensywnie rosną, dlatego należy odpowiednio je żywić, podawać suplementy oraz nie forsować ich spacerami i zabawami, by uniknąć problemów kostnych i mięśniowych. Jak większość ras dużych, bloodhoundy podatne są na skręty żołądka, dlatego nie należy psa karmić tuż przed jak i zaraz po powrocie ze spaceru. Krótka sierść nie wymaga specjalnej pielęgnacji, jedynie w okresie linienia wymagają szczotkowania nawet do dwóch razy dziennie.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz stron www.psy-pies.com oraz www.psy.pl