Boa dusiciel pochodzi z Ameryki Łacińskiej i odznacza się dość szerokim występowaniem. Można na niego się natknąć od północnych regionów Meksyku po środkową część Argentyny. Znanych jest też wiele podgatunków geograficznych, takich jak boa czerwonoogonowy (występujący od Meksyku, po Brazylię, Ekwador, Trynidad i Tobago), boa cesarski (występujący na północy Meksyku i w północno-zachodniej części Peru), boa Argentyński czy boa krótkoogonowy spotykany we wschodniejboa Boliwii. Poszczególne podgatunki różnią się między sobą osiąganymi rozmiarami, największe okazy osiągają w naturze 4 metry długości, a nawet więcej. W hodowli jednak boa dusiciele rzadko przekraczają 2,5 metra długości. Samice zawsze są większe i masywniejsze od samców, osiągając około 30-50 centymetrów długości więcej. Węże te odznaczają się krępym ciałem, rozszerzającym się ku tyłowi i są najgrubsze w połowie długości. Nieduża, trójkątna głowa jest wyraźnie oddzielona od ciała i ozdobiona trzema ciemnymi pasami przebiegającymi przez środek i po bokach, kończąc się na karku. Oczy boa są jasnożółte, z pionową źrenicą. Ubarwienie ciała jest zmienne, zależy od podgatunku, a sprawę komplikuje dodatkowo fakt, że większość okazów urodzonych w niewoli jest mieszańcami. Generalnie ubarwienie stanowi kombinacja szarości i brązów, z widocznymi na tym tle czarnymi poprzecznymi plamami otoczonymi białymi lub żółtymi obwódkami. Plamy bliżej ogona zazwyczaj stają się większe, a u niektórych okazów mogą mieć kolor czerwony. Brzuch jest jasny z ciemnymi cętkami. Boa dusiciel jest gatunkiem podatnym na różnorakie mutacje, dlatego w niewoli udało się uzyskać kilkadziesiąt różnych odmian barwnych.

W naturze boa dusiciele prowadzą głównie naziemny tryb życia, choć dobrze wspinają się też na drzewa. Żyją głównie w trixie zarowkalasach tropikalnych, preferując obrzeża zbiorników wodnych. W niewoli są to łagodne gady, które dość łatwo się oswajają. Są długowieczne, odpowiednio pielęgnowane dożywają przeciętnie 25 lat. Zwierzęta te można pielęgnować pojedynczo lub w parach, a w odpowiednio dużym terrarium mogą żyć również z niektórymi innymi gatunkami jaszczurek i węży. Dla pojedynczego węża należy przygotować terrarium o minimalnych wymiarach 100x80x80 centymetrów, a dla pary 150x80x100 centymetrów. Należy też zapewnić im odpowiednią wentylację, dlatego około połowę sufitu i znaczną część jednej z bocznych ścian należy zastąpić gęstą siatką. Samo terrarium powinno imitować biotop tropikalnego, ciepłego lasu deszczowego. Około 2/3 terrarium należy ogrzewać za pomocą dobrze ukrytych mat i kabli grzewczych. W terrarium powinno znaleźć się też kilka żarówek dających zarówno światło jak i ciepło, oraz nocne żarówki czerwone lub niebieskie. Nie jest z kolei konieczne światło UV. Terrarium należy wyłożyć np. torfem wymieszanym z piaskiem, umieścić w ramach dekoracji kilka gałęzi dopasowanych do rozmiarów węża oraz kryjówkę w postaci wydrążonego pnia. Koniecznym elementemboa argentynski terrarium jest też basen, wystarczająco duży by nasz pupil mógł się w nim całkowicie zanurzyć. Woda w nim powinna być podgrzewana (np. przez maty i kable zamontowane pod zbiornikiem) oraz filtrowana, gdyż węże uwielbiają się w nich wypróżniać.

W ciągu dnia należy utrzymywać w terrarium temperaturę około 25-30 stopni Celsjusza (w niektórych miejscach nawet 35 stopni), a nocą obniżać ją do 24 stopni. Woda w basenie powinna mieć około 24-26 stopni Celsjusza. Ważna jest też odpowiednia wilgotność – około 70% – dlatego należy terrarium co rano obficie zraszać wodą. Wykarmienie boa nie jest specjalnie skomplikowane. W naturze polują na ptaki, ssaki, inne gady a nawet ryby. Boa dusiciele mają dobry apetyt, nie należy ich jednak przekarmiać. Zwierzę karmowe powinno być dopasowane rozmiarami do węża, a najbardziej humanitarną metodą jest przyzwyczajenie gada do przyjmowania martwej zdobyczy. Zamrożone zwierzęta karmowe należy przed podaniem ogrzać do około 30 stopni Celsjusza. Małym boa podajemy pisklęta, myszy i szczury, a większym świnki morskie, króliki, gołębie, kury. Pokarm najlepiej podawać wieczorem, gdyż wtedy gad się ożywia. Małego węża karmimy nawet dwa razy w tygodniu, dorosłego osobnika – kilka razy w miesiącu. Zdarza się też, że po obfitym posiłku boa nie będzie zainteresowany jedzeniem nawet przez kilka tygodni. Boa dusiciele objęte są postanowieniami Konwencji Waszyngtońskiej, co za tym idzie każdy osobnik musi posiadać w sklepie stosowne dokumenty, a nabywcy muszą w ciągu 14 dni od zakupu zgłosić posiadanie zwierzęta w stosownym starostwie powiatowym.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz artykułu Boa dusiciel, "ZooBranża", nr 3, 2018 r.