Historia owczarków staroangielskich nie jest do końca jasna. Prawdopodobnie pochodzą one od owczarków sprowadzonych na wysp Brytyjskie przez Rzymian. Pierwszy opis, który mógłby odnosić się do bobtaila odnaleźć można w wydanej w 1586 roku „Foure of Housbandarie”. W XIX wieku powstało wiele rycin i malowideł, które przedstawiaj owczarki o ciemnej i szorstkiej sierści. Niejasna pozostaje jednak praktyka obcinania im ogonów. Według źródeł już w 60 roku naszej ery stosowano ten zabieg w celu ochronienia zwierzęcia przed wścieklizną. W Anglii istniała też praktyka obcinania ogonów psom wiejskim, znacząc w ten sposób psy pracujące, które zwolnione były od podatku. Psy tej rasy po raz pierwszybobtail zaprezentowano na wystawie w 1865 roku w Islinton, oficjalnie jednak jako rasa bobtail zostały wystawione w 1873 roku w Birmingham. Do tego czasu prawie nikt nie troszczył się o czystość rasy, mimo zaniedbań przetrwały one jednak bez większych zmian. W 1885 roku pierwsze bobtaile zostały zarejestrowane przez English Kennel Club, wtedy tez powstaje pierwszy wzorzec rasy. W Polsce psy tej rasy pojawiły się w 1979 roku.

Bobtail to pies średniej wielkości, choć dzięki swojej szacie robi wrażenie na większego niż jest w rzeczywistości. Ma dość krótki, zwarty tułów, głęboką klatkę piersiową oraz tylne nogi nieco wyższe od przednich, przez co jego wysokość w lędźwiach jest większa niż w kłębie. Osiąga wysokość minimum 61 centymetrów (pies) i 56 centymetrów (suczka). Ich głowa powinna być osadzona na długiej szyi i proporcjonalna do całego ciała. Czaszka powinna być lekko kwadratowa, z wyraźnie zaznaczonym stopem. Oczy szeroko rozstawione o kolorze zoluxzależnym od umaszczenia, uszy płasko leżące po obu stronach głowy i prawie że niewidoczne przez obfite owłosienie. Szata bobtaila powinna być w dotyku szorstka, lekko zmierzwiona, może być falista – ale bez loków. Podszyta powinna być gęstym podszerstkiem. Dopuszczalne umaszczenie to siwe, szare, niebieskawe lub marmurkowe. Dopuszczalne są też duże, białe łaty występujące głównie na przedniej części ciała.

Owczarki staroangielskie zawsze były psami pasterskimi, dziś jednak głównie jest ozdobą wystaw i psem rodzinnym. Bobtaile są energiczne, żywiołowe i wesołe. Świetnie sprawdzają się w roli stróża. Dość szybko się uczą, choć wymagają dość wczesnej socjalizacji i szkolenia. Wymagają umiarkowanej ilości ruchu, należy im zapewnić przynajmniej dwa spacery dziennie z możliwością swobodnego wybiegania się. Bobtaile nie są agresywne, nie mają też tendencji od uciekania i włóczęgostwa. Świetnie dają sobie radę w psich sportach takich jak agility, nie lubią jednak monotonnych ćwiczeń. Są to psy rodzinne, silnie przywiązujące się do właścicieli, są przy tym bardzo opiekuńcze w stosunku do dzieci (choć bywa przy tym słoniowaty). Ich sierść wymaga częstego szczotkowania oraz w mokre dni – częstych kąpieli. Jeśli nie planujemy wystawiać naszego pupila można go ostrzyc. Gęste włosie sprawia, że bobtaile źle znoszą upały, dlatego najlepiej skrócić spacery latem i ograniczyć je do poranków i wieczorów. Są to psy zdrowe, dożywające przeciętnie 10-14 lat, choć jak w przypadku innych dużych ras zdarzają im się problemy ze stawami oraz oczami.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz serwisów www.piesporadnik.pl, www.psy.pl i www.psy24.pl