Historia rasy sięga czasów starożytnych, a dokładniej Egiptu. Psy faraona uznaje się dziś za jedną z pierwszych udomowionych ras. Najstarsze zachowane malowidła przedstawiające je jako blisko współpracujące z człowiekiem psy myśliwskie sięgają XIX dynastii egipskiej, czyli około 1200 roku przed naszą erą. Z tego samego okresu pochodzą też odkrytefaraon w grobowcu królowej Herneith szczątki psa, przypominającej sylwetką psa faraona, który został pochowany ze swoją panią. Choć wiele wskazuje na egipski rodowód rasy, obecny wzorzec rasy pochodzi jednak od psów z Malty. Prawdopodobnie psy faraona przywieźli tam ze sobą Fenicjanie. Na Malcie wykorzystywane były głównie do polowania na króliki, czym zyskały sobie nazwę kelb tal-fenek. Od 1974 roku stały się też narodowymi psami Malty a w 1977 roku ich wizerunek wybito na specjalnej monecie. Pierwszy wzorzec rasy FCI zatwierdziła w 1963 roku, oparty on był na psach sprowadzanych do Niemiec z Balearów i Wysp Kanaryjskich. Wzorzec był jednak tak szeroki, że obejmował niemal wszystkie czworonogi w typie charta pierwotnego. W latach 60 do Wielkiej Brytanii z kolei sprowadzano podobne psy z Malty. Brytyjczycy stworzyli własny wzorzec, a w 1974 roku rasa została uznana jako kelb tal-fenek. W 1977 roku FCI anulowała stary wzorzec i przyjęła brytyjski, uznając za kraj patronacki Wielką Brytanią, pozostawiając jednak rasie nazwę pies faraona. Maltańczycy do dziś walczą jednak o uznanie rasy pod jej rodzimą nazwą.


Psy faraona osiągają wzrost około 56-63 psy i 53-61 cm suki. Są z wyglądu eleganckie i harmonijne a ich sylwetka wpisuję się w prostokąt. Mają niemalże prostą linię grzbietu, głęboką i niezbyt szeroką klatkę piersiową, wciągnięty brzuch i nieco opadający zad. Ogon średnio lub wysoko osadzony, gruby u nasady, zwężający się w kierunku czubka. Głowa w kształcie klina, słabo zaznaczony stop. Oczy bursztynowe i owalne, zlewające się kolorystycznie z szatą, nie mogą być od niej ciemniejsze. Uszy dość duże, szerokie u nasady, wysoko osadzone i do tego bardzo ruchliwe. Nos w kolorze cielistym, nie może być czarny. Szata powinna być bardzo krótka i przylegająca, bez podszerstka. Maść ruda lub ruda z białymi znaczeniami. Pożądany jest biały koniec ogona, biel może też występować na piersi, palcach, może też pojawić się biała strzałka na pysku. Psy faraona posiadają pewną nietypową umiejętność – rumienią się. Gdy są podekscytowane ich uszy i trixienos mogą zmieniać barwę na różową. Wielu przedstawicieli rasy umie też się uśmiechać, na widok właściciela unoszą wtedy wargi ukazując zęby, nie jest to jednak przejaw agresji.


Rasa ta hodowana była głównie z myślą o polowaniach. W odróżnieniu od innych psów myśliwskich psy faraona w polowaniach wykorzystują niemalże wszystkie zmysły, głównie węch i wzrok, a w pogoni na krótkim dystansie wykorzystują również słuch. Mają silny instynkt łowiecki, toteż wszelkie kontakty z kotami i mniejszymi stworzeniami powinny być kontrolowane przez właściciela. To psy inteligentne, mają jednak niezależny charakter. Zaleca się szkolenie ich od szczeniaka, nie należy jednak od nich oczekiwać bezwzględnego posłuszeństwa. Warto przy tym stawiać wyłącznie na pozytywne formy szkolenia. Nie należy spuszczać psa faraona ze smyczy, jeśli nie został przez nas nauczony przychodzenia na zawołanie, gdyż poddając się instynktom łowieckim może uciec. Wobec swojej rodziny pies faraona jest kochający i uwielbia się przytulać. Wobec obcych zachowują jednak dystans. Nie lubią samotności i najlepiej czują się w stadzie z innymi psami. Wobec innych psów są tolerancyjne, jednak kontakty z kotami i innymi mniejszymi zwierzętami powinny odbywać się pod kontrolą opiekuna. Nie są to jednak typowe domowe psy, wymagają w miarę aktywnego właściciela, który będzie uprawiał z nimi sport, lub dużego ogrodu w którym będą mogły się swobodnie wybiegać. Z racji iż są rasa pierwotną nie mają większych problemów ze zdrowiem, okazyjnie mogą zdarzać się alergie. Miewają też tendencję do otyłości i skrętów żołądka, dlatego wymagają dobrej jakości karmy podawanej w odpowiednich ilościach.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz artykułów na stronach www.piesporadnik.pl oraz www.psy.pl.