Caracal caracal, czyli karakal stepowy, zwany też rysiem stepowym, zamieszkuje dość rozległe obszary Afryki, Bliskiego Wschodu oraz subkontynentu indyjskiego. W związku z tak rozległym obszarem występowania wyszczególnia się aż 8 podgatunków geograficznych tych zwierząt. W naturze występują dość pospolicie i nie są gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Ich nazwa – karakal – jest zaczerpnięta z języka tureckiego i można tłumaczyć ją jako „czarnouchy”. Są typowymi mieszkańcami stepów, półpustyń i innych półotwartych terenów. Aktywne są zarówno w ciągu dnia, jak i nocy a ich ofiarami padają różne zwierzęta, od płazów i węży aż po duże ssaki. W wielu regionach uznawane są za szkodniki,kuweta przez co stanowią cel polowań mających ograniczyć ich populację. Są doskonałymi sprinterami – w pogoni za zwierzyną potrafią rozpędzić się do 80 kilometrów na godzinę, ustępując przy tym tylko gepardom.

Karakale są dość okazałymi kotami, osiągającymi około 50 cm wysokości w kłębie i od 60 do 80 cm długości ciała. Do tych wielkości należy doliczyć jeszcze około 20-30 centymetrowy ogon. Osiągają masę ciała około 18 kilogramów, samice są wyraźnie mniejsze i mniej masywne niż samce. Mają smukłą sylwetkę i długie kończyny. Ich futro ma barwę od jasno do ciemnobrązowej, z dużo jaśniejszym, lub białym brzuchem. Ozdobą karakali są ich uszy, które powinny być wysokie, stojące niemal pionowo i zakończone pięknymi, czarnymi pędzelkami. Same uszy również powinny być pokryte ciemniejszą, czarną sierścią. Przez czoło karakala powinna przebiegać caracalciemna pręga, widoczne powinny być też czarne akcenty nad oczami i w okolicach pyszczka. Nos ma barwę kawy lub mlecznej czekolady.

Na popularność karakali jako zwierząt domowych wpływ ma ich łatwość w oswajaniu. Choć te drapieżniki są kocie z natury, to przywiązują się do właściciela bardziej jak psy. Bardzo łatwo przyzwyczajają się do życia w mieszkaniu, bez problemu można też nauczyć je chodzić na smyczy. Są to zwierzęta inteligentne, uwielbiające kontakt z człowiekiem i zabawy. Kupując karakala warto zdecydować się na około sześciomiesięcznego kociaka, a jeśli nie zależy nam na jego rozmnażaniu – warto zakupić osobnika już wykastrowanego. Znaczenie terenu jest niestety problem nie tylko samców karakali, ale też samic. Młody karakal powinien jak najwięcej czasu spędzać z ludźmi, by mógł jak najlepiej zżyć się z nową rodziną. Pod względem zachowania będzie on bardzo przypominał szczeniaka – jest on bowiem żywiołowy i chętny do zabawy. Karakale nie nadają się jednak do hodowli w domu, w którym są małe dzieci. Zwierzęta te mają też wymagania co do przestrzeni i źle będą się czuły w ciasnym mieszkaniu. Nawet jeśli na pupil spędzaroyal canin większość czasu w domu, to najlepiej by miał dostęp do wybiegu na świeżym powietrzu o powierzchni około 15 metrów kwadratowych. Większość osobników z łatwością można nauczyć korzystania z kuwety – musi mieć ona jednak odpowiednie wymiary.

Żywienie karakala nie jest zbyt skomplikowane. Jego dieta powinna być oparta na chudym, surowym mięsie drobiowy, wołowym czy na dziczyźnie. Odradza się podawanie surowej wieprzowiny, gdyż grozi to wystąpieniem choroby Aujeszkiego, która jest dla zwierzęcia bardzo groźna. Karakal codziennie zjada około 500 gram mięsa, a jego dietę można urozmaicać stosując dobrej jakości suche i mokre karmy dla kotów. Regularnie należy wzbogacać dietę tych kotów w wapń i witaminy, by uniknąć ich niedoborów. W Polsce karakala należy traktować jako zoologiczną ciekawostkę, gdyż oprócz specjalnego pozwolenia należy mu zapewnić też specyficzne warunki mieszkalne, opisane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2011 roku. Innym faktorem utrudniającym hodowlę karakal jest jego cena – koszt młodego, oswojonego osobnika to od 15 do 30 tysięcy euro.

Opracowano na podstawie wikipedii, witryny www.dinoanimals.pl oraz artykułu Karakal, "ZooBranża", nr 5, 2017 r.