Do rodziny kolibrowatych (Trochilidae) należy około 338 gatunków zamieszkujących Amerykę Północną i Południową, wraz z okolicznymi archipelagami wysp. Obserwować je można od mroźnej Alaski po archipelag Ziemi Ognistej. Najliczniej zamieszkują jednak strefy tropikalne i subtropikalne. Żyją głównie w lasach, wiele gatunków zasymilowało się jednak z ludźmi i obecnie występują też na terenach rolniczych, czasem nawet w miastach. Około 30 milionów lat temu zasięg występowania tych niewielkich ptaków był znacznie większy i obejmował również Europę. Szczątki jednego z gatunków z rodzaju Eurotrochilus odkryto nawet Polsce. Dziś rodzina kolibrowatych dzieli się na 6 podrodzin. Najmniejszym jej przedstawicielemwd impex jest koliber hawański, zamieszkujący Kubę. Osiąga on długość do 6,3 cm, przy czym 1,2 cm przypada na dziób, a 1,5 cm na ogon. Masa tego kolibra waha się między 1,6 a 1,9 grama. Największym przedstawicielem kolibrowatych jest z kolei koliber wielki (Patagona gigas), występujący od południowo-zachodniej Kolumbii po Chile i Argentynę. Przypomina on rozmiarami naszego szpaka.


Kolibry od wieków były ciekawymi obiektami do obserwacji. Posiadają bowiem wiele ciekawych przystosowań ewolucyjnych, które umożliwiły miniaturyzację ich rozmiarów. Ich metabolizm jest niezwykle szybki, przez co muszą pochłaniać ogromne ilości pokarmu. Kolibry żywią się głównie nektarem kwiatów i drobnymi owadami, a niektórzy przedstawiciele tej rodziny muszą pochłaniać nawet dwa razy tyle pożywienia, ile wynosi masa ich ciała. Serce kolibra uderza średnio 500-600 razy na minutę, a nocą zwierzęta te zapadają w swoisty letarg, a ich serca spowalniają czterokrotnie. Te niewielkie ptaki są też mistrzami awiacji. Potrafią latać we wszystkich kierunkach, rozpędzić się do 120 km/h, a ich maleńkie skrzydełka poruszają się nawet w tempie 90 uderzeń na sekundę. Dzięki temu potrafią swobodnie zawisać w powietrzu na wysokości kielicha kwiatu. W budowie ciała kolibra zwracają uwagę jego krótkie nogi, oraz stosunkowo długi dziób. Może on mieć różne kształty, w zależności od gatunku. Uwagę przyciągają też niezwykłą barwnością, tym bardziej dziwić może fakt, że w ich piórach znajdują się tylko dwa barwniki – czarny i brązowy. koliberWszystkie pozostałe barwy powstają na skutek rozszczepienia światła przez pióro na barwy podstawowe. Żywiąc się nektarem kolibry odgrywają istotną rolę w zapylaniu kwiatów, a zjawisko to nazywamy ornitogamią.

Zwierzęta te są zadziorne i awanturnicze i wykazują daleko idący terytorializm. Samce zacięcie bronią swoich rewirów przed innymi ptakami. Przez większość roku prowadzą one samotniczy tryb życia, w pary dobierają się tylko na okres godów. Występuje u nich dość wyraźny dymorfizm płciowy – samce są wyraźnie większe i barwniejsze od samic. Z racji ich terytorialności zaleca się pielęgnowanie ich pojedynczo, ewentualnie w parach lub niewielkich haremach (samiec i kilka samic). Woliera dla nich powinna być dość obszerna, ustawiona w ogrzewanym pomieszczeniu i wyposażona w promiennik ciepła, zabezpieczony siatką. Warto też zainstalować zraszacz, by uzyskać wysoką wilgotność powietrza. W wolierze nie może też zabraknąć wysokich, żywych roślin, w których kolibry będą mogły się schować. Przez wiele lat podstawową trudnością w hodowli tych ptaków była kwestia właściwego pożywienia. Z tego też powodu większość okazów, które próbowano przewieźć do Europy na początku XX wieku nie przeżyło podróży. Dziś na rynku dostępne są gotowe mieszanki do rozrobienia w wodzie. Taki pokarm najlepiej podawać w w specjalnych pojnikach imitujących kielichy kwiatów, ważne też by zapewniać kolibrom stały dostęp do pożywienia. Ptaki te żyją dość długo, w hodowli często przekraczając 14 lat.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz artykułu Kolibry..., "ZooBranża" , nr 11, 2018 r.