Najczęściej spotykanymi w hodowli są króliki gładkowłose. Trudno jednak przyporządkować je do konkretnej rasy, wersja miniaturowa nie powinna jednak przekroczyć 1,5-1,8 kilograma masy ciała. W handlu znaleźć można jednak liczne krzyżówki,verselelaga przez co zwierzak może osiągnąć nawet dużo większe rozmiary. Króliki krótkowłose mają krótkie, przylegające futerko oraz długie stojące uczy. Świetnie nadają się dla początkujących hodowców, gdyż nie mają specjalnych wymagań. W obrębie królików krótkowłosych wyróżnić możemy kilka innych, rzadko spotykanych w Polsce ras, takich jak królik himalajski, holenderski czy „tan”. Króliki himalajskie w wersji miniaturowej dorastają do około 2 kilogramów, mają charakterystyczne, wydłużone ciało i gładką, białą sierść. Ubarwienie jest białe, z wyjątkiem łap, ogona, uszu i plamy na nosie i pysku które są kontrastujące, najczęściej czarne. Znaczenia te pojawiają się z wiekiem, gdy królik dorasta. Króliki holenderskie występują w wielu odmianach barwnych, a ich charakterystyczną cechą jest specyficzny układ barw na ciele. Przednia cześć tułowia powinna być śnieżnobiała, zaś tylna część, głowa i uszy – ciemniejsze, np. czarne czy brunatne. Tylne łapy powinny tez posiadać białe zakończenia. Masa tych królików może dochodzić do nawet 2,5 kg. Króliki „tan” są bardzo starą odmianą, o dość charakterystycznym ubarwieniu – czarnym z rudym podpaleniem. Wierzch i boki ciała powinny być lśniąco czarne, z kolei spód, łapy, kark i wnętrze uszu powinny być rude.


Hotot to oryginalna rasa królików. Osiągają masę ciała około 1,5 kilograma i wyróżniają się proporcjami ciała oraz posiadaniem małej, niemalże okrągłej głowy z krótkimi, zaokrąglonymi uszami. Ich sierść jest gładka, ale dość sztywna i odrobinę stercząca. Rasowe hototy są śnieżnobiałe, jedynie ich duże, brązowe oczy otoczone są czarnymi, szerokimi tanobwódkami. Są bardzo aktywne, przez co nadają się dla starszych dzieci. Wymagają przez to jednak większej klatki i wielu zabawek, które pomogą im rozładować nadmiar energii. Hototy powinny jak najwięcej czasu spędzać poza klatką, łatwo się oswajają i domagają się kontaktu z opiekunem. Miewają jednak problemu z uzębieniem, dlatego ważne są kontrole u weterynarza.


Stosunkowo mało popularną rasą w Polsce są hermeliny, jedne z ulubionych królików w wielu krajach świata. Jest to jednak z najmniejszych odmian królików wyhodowanych do towarzystwa. Powinny osiągać masę ciała około 1-1,3 kilograma. Mają nieco wydłużoną, szeroką głowę, krótkie uszy i łapy oraz krępy tułów. Ich futerko jest gęste i delikatne. Typowy hermelin ma barwę śnieżnobiałą, z którą kontrastują oczy, które mogą być czerwone lub niebieskie. Obecnie jednak, na skutek prac hodowlanych spotyka się hermeliny w wielu różnych odmianach barwnych. Inną rasą są króliki mini rex. Z wyglądu przypominają zwykłe króliki gładkowłose, wystarczy jednak dotknąć ich futerka, by poczuć różnice. Jest ono bowiem miękkie, niemalże pluszowe w dotyku, a wszystko dzięki obecności jednocześnie włosów puchowych i okrywowych o takiej samej długości. Rexy mają też zupełnie inne proporcje ciała,zolux kształtem głowy oraz stosunkowo krótkimi uszami i wąsami. Ubarwienie może być różne. Rexy są wyjątkowo przyjazne, ciekawskie i bezstresowe. Nie wykazują agresji wobec opiekuna i szybko się przywiązują.


Najbardziej zjawiskową rasą królików są oczywiście angory. Odznaczają się one długim futrem porastającym głowę, tułów, a czasem nawet uszy zwierzęcia. Króliki tej odmiany dorastają do 1,5 kilograma masy. Występują w wielu odmianach barwnych i są bardzo dekoracyjne. Wymagają jednak od właściciela większego zaangażowania, gdyż należy je regularnie szczotkować (najlepiej codziennie), by uniknąć tworzenia się kołtunów. Po przyzwyczajeniu jednak króliki uwielbiają te zabiegi. Jest to jednak z ras, dla których dodatkowo trzeba zakupić zestaw szczotek i grzebieni, oraz płyn do rozkołtuniania sierści. Czasem trzeba je jednak przystrzyc, co wiąże się często z dodatkowymi kosztami, jeśli sami nie czujemy się na siłach by przycinać sierść pupila. Zdarzają się im też problemy z przewodem pokarmowym, wynikające głównie z połykania sierści.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz artykułu Rasy królików miniaturowych, "ZooBranża", nr 3, 2018 r.