Historia pekińczyków pełna jest legend i mitów. Rasa prawdopodobnie powstała w Tybecie, skąd przed 500 r. p.n.e. trafiła przez Mandżurię i Mongolię do królestwa Chin. Tam zyskała bardzo na popularności dzięki legendzie, która głosiła, że pekińczyki towarzyszyły Buddzie, a w razie niebezpieczeństwa zamieniały się w lwy. Dzięki tej legendzie pekińczyki trzymanosum-plast wyłącznie na dworach i pałacach, a od XIII wieku otaczano je niemalże kultem, a psy tej rasy stały się mieszkańcami wyłącznie pałacu cesarskiego, a ich panem mógł zostać wyłącznie cesarz. Wierzenia te utrzymywały się do XVIII wieku, kiedy to w drodze wyjątku pozwolono białym pekińczykom zamieszkać w świątyniach, gdzie czczono je jako reinkarnację zmarłych przodków. By chronić psy tej rasy przed chorobami wprowadzono całkowity zakaz trzymania innych psów w okolicach cesarskiego pałacu, oraz zakaz przebywania pekińczyków poza murami i zabudowaniami pałacu. De facto każdy pekińczyk żyjący na dworze cesarskim miał swojego osobistego dozorcę, który miał dbać o to, by do cesarskiego pupila nie zbliżył się żaden inny czworonóg. Niedopilnowanie tego obowiązku często karane było śmiercią.

Już po ociepleniu stosunków handlowych z Europą zdarzały się przypadki, kiedy to Europejczykom udawało się wyprosić cesarza o psa tej rasy, jednak żaden z okazów nie dotarł żywy do Europy. Stałą praktyką było bowiem podawanie pekińczykom w ostatnim pałacowym posiłku przed podróżą tłuczonego szkła lub ostrych odłamków bambusa. Według prawa bowiem nikt poza cesarzem nie mógł posiadać pekińczyka na własność. Sytuacja zmieniła się dopiero podczas II Wojny Opiumowej, gdy w 1860 roku oddziały brytyjskie zdobyły Pałac pekinczykLetni w Pekinie. Choć strażnikom cesarskim nakazano w tym czasie zabić wszystkie pekińczyki, by nie trafiły one w ręcę wojsk brytyjskich, to kilka psów ocalało z tej rzezi, a jeden z nich trafił nawet na dwór królowej Wiktorii, która ochrzciła go imieniem Looty. Pierwszego pekińczyka zaprezentowano na wystawie w Wielkiej Brytanii w 1893 roku, a siedem lat później psy z królewskiej hodowli trafiły do Niemiec i Holandii.

Pekińczyki to małe psy o lwim wyglądzie, a ich sylwetka wpisuje się w prostokąt, osiągają około 20 centymetrów wysokości w kłębie. Ich czaszka jest szeroka i płaska między uszami, nie wypukła, a stop jest wyraźnie zaznaczony. Nos jest krótki o szeroki, nozdrza duże i rozwarte, a fałd nosowy jednolity i przerwany. Kufa powinna być szeroka, z mocną żuchwą. Oczy duże, okrągłe, ciemne i błyszczące. Uszy osadzone w poziomie czaszki, noszone przylegle przy głowie i nie dłuższe niż do linii rozcięcia pyska. Ogon wysoko osadzony, noszony przylegle i lekko zagięty nad grzbietem do jednego z boków. Włos pekińczyka powinien być długi, prosty z obfitą grzywą opadająca poniżej barków – tworzą one kryzę dookoła szyi. Włos okrywowyzolux powinien być twardy z gęstym i miękkim podszyciem. Widoczne powinny być też pióra na uszach, tylnych partiach kończyn i ogonie. Dopuszczalne są wszystkie umaszczenia i znaczenia, poza maścią albinotyczną i wątrobianą.

Psy tej rasy mają w sobie dużo godności i raczej nie pobiegną za pierwszą osobą, która rzuci mu kość. Potrzebują dużo czasu by przyzwyczaić się do człowieka i są raczej psami jednego właściciela. Dlatego najlepiej już od pierwszych dni w naszym domu ustalić jedną osobę, która będzie zajmowała się karmieniem i pielęgnacją pupila, dzięki czemu oszczędzimy mu frustracji związanych z przechodzeniem z rąk do rąk. Są inteligentne, dość przyjacielskie i odważne. Bywają jednak krnąbrne i niechętnie wykonują polecania czy uczą się komend. Lubią pieszczoty, ale tylko gdy mają na nie ochotę. Są też pamiętliwe, potrafią długo chować w sobie urazę za niesprawiedliwe potraktowanie. Nie są przy tym fanami długich spacerów, z racji swojej budowy anatomicznej nie nadają się do uprawiania psich sportów. Szczególnie należy o pekińczyka zadbać latem, gdyż jak większość psów o skróconej kufie bardzo źle znosi upały. Szata wymaga dość czasochłonnej i regularnej pielęgnacji, głównie rozczesywania odpowiednimi narzędziami (grzebień o metalowych zębach, szczotka z naturalnego włosia). Należy też zadbać o higienę nosa i oczyszczać go głównie po jedzeniu. Szczególną troską należy też otoczyć oczy pekińczyka, które łatwo mogą ulegać różnym urazom. Należy przemywać je specjalnymi preparatami, oraz codziennie czyścić zagłębienie pod oczami. Psy tej rasy narażone są na różne schorzenia, np. rozczep podniebienia, dwurzędowość rzęs, dyskopatia, choroby układu oddechowego, wodogłowie.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz stron www.psy24.pl oraz www.psy-pies.com