Suseł richardsona, a właściwie susłogon preriowy (Urocitellus richardsonii) to gatunek pochodzący z rodziny wiewiórkowatych, który z wyglądu przypomina nieco mniejszego pieska preriowego. Jego naturalnym środowiskiem są nisko zarośnięte prerie południowej Kanady i północy USA. W naturze żyje w stadach rodzinnych, w koloniach opartych o system nor połączonych korytarzami. Większość czasu susły spędzają pod ziemią, chowając się przed drapieżnikami. Gatunek ten z czasem dostosował się też do rejonów zurbanizowanych i występuje też na przedmieściach. Susły prowadzą dzienny tryb życia, budzą się bardzo wcześnie, ze wschodem słońca. W naturze hibernują nawet kilka miesięcy, najczęściej od końcasuseł września do lutego/marca. By przetrwać hibernację gromadzą zapasy tłuszczu. Każdy osobnik ma też osobną komorę do snu zimowego, tak zwane hibernakulum. Susły są zwierzętami terytorialnymi, jedna samica posiada własne terytorium o powierzchni 240 metrów kwadratowych, składające się z wielokomorowej nory. Najczęściej jest to 5 komór (sypialnia, toaleta, spiżarnia i komora do odchowywania młodych) z 2-3 wyjściami. Susły bronią swojego terytorium, podobnie jak pieski preriowe stają słupka, gdy wypatrują zagrożenia.


Gryzonie te osiągają około 25-35 centymetrów długości, a ich ogon ma około 8 centymetrów. Ważą przeciętnie 350-500 gram, są też nieco smuklejsze od piesków preriowych. Mają niewielką, zaokrągloną głowę z workami policzkowymi i wąsami czuciowymi. Ich oczy są duże, wypukłe i błyszczące. Ich uszy są niewielkie, mają postać otworu usznego z ograniczonym marginesem małżowiny, co ułatwia im funkcjonowanie pod ziemią. Najlepiej rozwiniętymi zmysłami susłów są wzrok i słuch. Ich łapy są dość krótkie, pięciopalczaste i wyposażone w pazury przystosowane do kopania w ziemi. Ich umaszczenie jest płowo-brązowe, nieco ciemniejsze na grzbiecie, z jaśniejszym brzuchem. Włos krótki, przylegający, a ogon delikatny i stale się poruszający, charakterystycznie drżący. Do komunikowania się używają dość bogatego języka w postaci dźwięków jak i mowy versele lagaciała. W warunkach naturalnych ich śmiertelność jest dość wysoka, głównie z powodu braku pożywienia. Zazwyczaj 4 samice przypadają na jednego samca. Samice dożywają 4-5 lat, samce z kolei 2-3. W warunkach hodowlanych gatunek ten żyje standardowo 5 lat.


W celach hodowlanych zaleca się kupować zwierzęta młode, około 2 miesięczne, dzięki czemu łatwiej będą się oswajały. Niektórzy polecają też samice, jako bardziej przyjazne. Jeśli mamy miejsce najlepiej pomyśleć nad pielęgnacją dwóch lub więcej osobników (najlepiej samic, gdyż życie w grupie jest dla nich naturalne), samotne susły stają się ospałe i tracą chęć do zabawy. Gatunek ten w naturze kopie nory, toteż należy zapewnić im odpowiednio duża klatkę (min 120x80x60 cm, lepsza będzie jednak o wymiarach 200x200x80 cm) z głęboką kuwetą. Dno należy wysypać dość grubą warstwą ściółki (grube wióry drewniane, mieszanina torfu, słomy i kory, ekstrudery drewniane, ściółka bawełniana). Klatka nie musi być piętrowa, gdyż w naturze susły się nie wspinają. Świetnym rozwiązaniem będzie zaprojektowanie klatki z wybiegiem, lub woliery z wyjściem na zewnątrz. Zbyt mała klatka lub brak pozytywnych bodźców mogą skutkować zwiększonym napięciem stresowym i mogą prowadzić do trwałych zmian w psychice zwierzęcia. Należy też liczyć się z tym, że przy przekopywaniu ściółki zwierzę rozsypie ją poza klatkę. W klatce powinien znaleźć się drewniany domek na gniazdo (najlepiej z miękką wyściółką, która pozwoli zwierzęciu zakryć wejście), poidło smoczkowe, stabilna miska na mieszankę ziaren, paśnik na siano, kuweta (susły szybko uczą się z niej korzystać) oraz dużo drewnianych zabawek (które zwierzęta dość szybko zniszczą). Niektóre susłysuseł lubią hamaki i specjalne norki dla gryzoni, można również wstawić kołowrotek, koniecznie o pełnej bieżni. Optymalna temperatura w klatce dla susłów to 20-22 stopnie Celsjusza, należy też unikać ustawiania klatki w miejscach silnie nasłonecznionych i w przeciągach.


Dość ważną kwestią w przypadku hodowli susłów jest ich dieta. Częstym błędem jest ich przekarmianie. Zwierzęta te potrzebują menu bogatego w włókno pokarmowe, dlatego należy podawać im dobrej jakości siano (niepylące), zielonki (np. mniszek), susze roślinne i gałązki. Uzupełnieniem diety powinny być dobrej jakoś palety dla gryzoni (np. dla koszatniczek, szynszyli), kiełki, larwy mącznika czy inne owady karmowe oraz małe kawałki owoców (jabłko, melon, banan) oraz warzyw (marchew, cykoria, burak, kukurydza). Wskazana jest też suplementacja mineralno-witaminowa. Jedzenie może być zakopywane w ściółce, dlatego należy klatkę regularnie kontrolować i czyścić. Susły są aktywne w ciągu dnia i wymagają właściciela, który będzie mógł w ciągu poranka i południa poświęcić im dużo czasu i uwagi. Oswajają się dość szybko, przez pierwsze dwa tygodnie po przeprowadzce do domu należy zostawić je w spokoju, by się zaaklimatyzowały. W tym czasie warto często przebywać w pobliżu. Przy pierwszych próbach wyciągnięcia z klatki warto korzystać z rękawic ochronnych. Oswojone susły lubią pieszczoty i potrafią sypiać z właścicielem. Wymagają wybiegu poza klatką, muszą jednak być kontrolowane by nie zrobiły sobie krzywdy. Nie nadają się dla małych dzieci – rozdrażnione warczą, a spłoszone mogą podrapać i pogryźć. W warunkach domowych nie hibernują, choć zimą mogą być bardziej ospałe. Nie znajdują się na liście konwencji CITES i nie wymagają rejestracji.

Opracowano na podstawie wikipedii oraz artykułu Suseł Richardsona, "ZooBiznes", nr 8, 2014 r.